Pomimo trudności jakie napotykała, szkoła mistrza Kano rozwijała się szybko. W 1886 Kodokan liczył już dziewięćdziesięciu ośmiu uczniów. Kano przenosi dojo do Fushimicho (Fushimicho dojo (4)), do domu swojego przyjaciela Yajiro Shinagawa, który wyjechał na placówkę dyplomatyczną do Niemiec (był tam konsulem). Kodokan pozostał w tym miejscu do 1889 roku (następnie przeniósł się do, Misamachi dojo (5)). chociaż Shinagawa powrócił po roku, lecz już nie wrócił do Tokio. Było to już dojo z 40 tatami. W owym czasie praktykowano judo również poza Kodokan na uczelniach: Gakushuin, Ichiko oraz na Uniwersytecie Tokijskim, były tam dojo w których ćwiczono jujutsu między innymi jujutsu Kano ryu – jak powszechnie nazywano w owym okresie Kodokan Judo. Kodokan Judo było więc już dobrze znane w całym mieście, szczególnie w dzielnicy Bancho z której pochodziło większość uczniów. Judoka odróżniali się od innych jujutsuka nosząc niebiesko czarne hakama z symbolami Instytutu Kodokan. Lekcje w Kodokan były w zasadzie bezpłatne. Jednak z powodu skromnych funduszy własnych Kano pobierał opłatę od najbogatszych uczniów. Panowała wysoka dyscyplina opierająca się na szczegółowym regulaminie. Uczniów podzielono na 3 grupy: 1) uczniowie dochodzący, 2) uczniowie z internatu – nie mający ambicji aby zostać nauczycielami judo, 3) prawdziwi uczniowie, poświęcający się jedynie judo, z których większość pragnęła zostać nauczycielami judo.

Do wszystkich zajmujących się sztukami walki dochodziły informacje o nowej koncepcji nauczania, stosowanej przez mistrza Jigoro. Hikosuke Totsuka, główny rywal i oponent Jigoro, nauczyciel Jujutsu, otworzył na nowo swoją starą szkołę Totsuka ryu, która współzawodniczyła z Kodokan. W roku 1886 pod nadzorem Policji Tokijskiej, zorganizowano Wielki Pokaz Sztuk Wojennych, a w jego ramach turniej jujutsu (można powiedzieć że był to pierwszy w historii drużynowy turniej judo). Nie trudno się domyśleć, jakie emocje wywołała ta impreza wśród zwolenników szkół Kodokan i i innych szkół jujutsu. Turniej miał być bitwą ostateczną. System, który okazał by się lepszy (skuteczniejszy), miał być wprowadzony do szkół policyjnych jako element edukacji. Obaj mistrzowie zdawali sobie sprawę jaka jest stawka. Do boju wysłali po dziewięciu swoich najlepszych podopiecznych. Zespół Kodokan Judo tworzyli młodzi judoka: Shiro Saigo, Tsunejiro Tomita, Yoshiaki Yamashita, Sakujiro Yokoyama, Masujiro Honda, Shizuya Iwanami, Hoken Iwasaki, Ishiro Munekata, Katsutaro Oda. Kodokan okazał się bezdyskusyjnym zwycięzcą, zawodnicy Kodokan Judo wygrali siedem walk i dwie zremisowali (Masujiro Honda, Katsutaro Oda). Najciekawszym pojedynkiem była zwycięska walka pomiędzy Yoshiaki Yamashita, a Hansuke Nakamura. Yamashita więc stał się dojrzałym judoka w ciągu paru lat i jego sława przerosła sławę starszych kolegów. Jednak najładniejszy z rzutów – słynne yama arashi wykonał Shiro Saigo na potężnym Entaro Kochi nazywanym „demonem szkoły Totsuka” Techniki Kodokan Judo, dzięki temu, zostały wprowadzone również jako jeden z podstawowych elementów nauczania w szkołach policyjnych. W tamtych czasach nie było szczegółowych przepisów walki, walczono do czasu gdy przeciwnik nie był w stanie kontynuować walki w walkach tych były zabronione uderzenia. Po tych zawodach wszyscy uznali realną wartość Kodokan Judo. Liczba uczniów powiększyła się do 284. Przez cały okres rozwoju judo, uczniowie Kano zostawali wyzywani na pojedynki i walki przez uczniów starych szkół jujutsu. Jeden z głośniejszych pojedynków odbył się również w 1886 roku, kiedy to Kodokan wydelegował czterech uczniów na inaugurację Magoruku Hachitani dojo. Było to pierwsze spotkanie z cyklu spotkań zwanych dzisiaj "zawodami czerwono-białych". Podczas tej inauguracji obecnych było wielu ludzi doskonale znających jujutsu. Demonstrowano kata, a Tsunejiro Tomita ćwiczył z synem mistrza dojo Mmoru Hachitani. Ludziom podobała się demonstracja technik judo. Wtedy to wyzwał Tomita do walki niejaki Hansuke Nakamura (być może podrażniony wcześniejszą porażką z Yoshiaki Yamashita) najsilniejszy mistrz jujutsu wśród policjantów z Komendy Głównej Policji w Tokio. Walkę wygrał Tomita, budząc tym podziw i zdziwienie wśród ćwiczących jujutsu, a także sensację wśród policjantów. Tomita wspominając tę walkę mówił: "Wtedy miałem dwadzieścia dwa lata i stopień 3 dan. Uważałem, że Nakamura za bardzo polegał na swojej sile, dlatego mogłem ją wykorzystać na swoją korzyść." Należy sobie zdać sprawę, że Kano napotykał wiele przeszkód. Miał też wielu przeciwników pragnących przeciwstawić się głoszonym przez niego ideom. Stopniowo jednak idee Kodokan Judo rozszerzyły się na całe społeczeństwo i urzędy państwowe, dzięki głębokim zasadom głoszonym przez Kano, wysokiej moralności i ogromnemu znaczeniu wychowawczemu nowego systemu. Tak oto powstała najsłynniejsza na świecie szkoła judo, "Kodokan Judo".